Opnieuw zal ik jullie moeten teleurstellen als je had gehoopt met dit bericht wat meer over mijn studie-activiteiten te weten te komen, want ik ga wat vertellen over de trip die ik hier vorig weekend met een huurauto gemaakt heb.

Aangezien de tijd vliegt (ik ben over twee weken alweer in Nederland) en het eind van het semester vol zit met essays en tentamens, was er nog maar weinig tijd om eens wat meer te zien dan Laramie en Wyoming. In het weekend van 18-21november was ik vrij en dat leek me wel een mooi moments om eens wat rond te rijden in de omgeving. Andere studenten hadden me al verteld dat het heel makkelijk is om in Laramie een auto te huren en dat rijden met een automaat totaal niet lastig is. Bovendien is dit een rustige streek dus veel verkeer zou ik waarschijnlijk ook niet tegenkomen. Aangezien ik ouder dan 25 ben kreeg ik aanzienlijke korting bij het huren van de auto en de benzine is hier ook niet duur vergeleken met Europa, dus dat scheelde alvast.

Dag 1: Cruisen door Colorado

Donderdag had ik de laatste boodschappen gedaan en een soort van route gepland en m'n tas ingepakt en vrijdagochtend meldde ik me vol goede moed bij het verhuurbedrijf. Ik zou eerst een kleine Chevrolet krijgen maar het werd uiteindelijk een Nissan Versa. Voor Amerikaanse begrippen een kleine auto maar voor mij ruim zat. Eerst even een paar blokken in Laramie geoefend met de automaat en toen direct de autobaan (de interstate) maar op om direct goed te beginnen. Een automaat bleek echter echt een eitje. Het reed erg makkelijk en het was bovendien helemaal niet druk op de weg in Wyoming. Wel direct een bergpas op richting Cheyenne waarbij de auto veel toeren maakte, maar schakelen kon dus niet en er waren wel behoorlijk wat van die lange vrachtwagens op de weg.

Bij Cheyenne verliet ik Wyoming en reed Colorado in op weg naar het zuiden. Dit was het drukste gedeelte van mijn reis. Vooral bij Denver was het (logischerwijs) veel verkeer, maar de vijfbaansweg met allerlei knooppunten en op- en afritten ging makkelijk. Ze rijden hier erg netjes en zijn ook zeer beleefd in het verkeer. Geen enkele keer een toeter gehoord op mijn trip. Verder de eerste keer getankt (maar de auto bleek zeer zuinig, driekwart tank per dag ongeveer), en de rest van de dag het veranderende landschap bewonderd en genoten van alle radiozenders hier. Country, classic rock, talk radio, maar in Colorado ook heel veel Christelijke stations. Ik kwam er later achter dat er nogal wat Christelijke organisaties en een beroemde tv-dominee in Colorado Springs zitten.

Eenmaal ten zuiden van Denver werd het rustiger en begon het landschap steeds meer op dat in westerns en Marlboro-reclames te lijken, erg mooi.Mijn eerste overnachtingsplaats was Walsenburg, Colorado (klein weetje: de plaats waar de moordenaar van outlaw Jesse James een saloon had) en dit plaatsje zag er ook uit als in de film: prairies, rotsen, motels en tankstations. Het was hier ook wat warmer dan in Wyoming. De motelkamer was verder wel prima, ik viel direct na aankomst in slaap.

Dag 2: Vulkanen en vlaktes in het zuiden

Een moeizame start want ik was de adapter van de laptop vergeten dus contact met Europa verliep wat moeizaam, en nadat ook de payphone bij een nabij tankstation ondanks de nodige ingeworpen quarters niet mee werkte moest ik maar eens op pad gaan. Het doel van de dag was het Capulin Volcano National Monument in New Mexico. Opnieuw tijd verloren met een onverwachte bergpas op de grens van Colorado en New Mexico (op google maps lijktzoiets altijdplat), maar New Mexico bleek nog rustiger om in te rijden dan Colorado. Het landschap was nog steeds mooi, het zonnetje scheen en de gure wind van Wyoming (waar het gesneeuwd had) leek ver weg,

Capulin Volcano is een inactieve vulkaan (de laatste uitbarsting was 50.000 tot 60.000 jaar geleden) en je kunt met de auto tot aan de rand rijden en daar een korte wandeling maken. Het uitzicht vanaf de rand is fenomenaal. Je kunt ontzettend ver kijken en in sommige rotsen zie je dan nog alleen maar zand en rotsen. Het is het hoogste punt in de omgeving en was in de negentiende eeuw voor de settlers een belangrijk punt op hun route omdat ze de eindeloze vlakke prairies dan grotendeels hadden gehad. Aangezien het november was waren er niet veel toeristen op de vulkaan en de wind en de stilte op de top en de leegte in de omgeving waren erg indrukwekkend. Al met al een mooie ervaring.

Na dit hoogtepunt trok ik verder richting het zuidoosten en kwam op het zuidelijkste punt van mijn route in Clayton, New Mexico. Ik wilde eigenlijk naar Texas maar het begon al te schemeren dus reed ik uiteindelijk naar het iets noordelijkere Oklahoma om een motel te vinden. De overgang van New Mexico naar Oklahoma was erg groot. Het was in een keer gedaan met heuvels en rotsen en het deed me soms aan Nederland denken (alleen dan veel uitgestrekter). Ik kwam uiteindelijk iets voor het donker aan in Boise City, de enige stad op het Amerikaanse vasteland die gebombareerd is tijdens de tweede wereldoorlog (foutje van de eigen luchtmacht). Ik vond het wel leuk om hier voor het eerst in de VS een rotonde tegen te komen, waarbij ze het stadhuis in het midden hadden gebouwd. Boise City is een echte landbouwplaats maar het was wel een fijne plek om te blijven. Bovendien hadden ze hetleukste wegwijsbord van Amerika, is dit de weg naar Amarillo? Yes, it is.

Dag 3: Country,gospel en Kansas

Tegenover mijn motel lag een benzinestation waar ik de volgende ochtend de tank weer volgooide. Het tankstation bleek echter meer dan alleen dan een tankstation. Op zondagochtend zat het er vol met onder andere vrachtwagenchauffeurs, ranchers en senioren op een tripje. Je kon er ook van alles kopen van mokken tot grote kruizen in ranch-stijl met leren afwerking en een runderschedel op de plek van Jezus.

Ik wilde de zondag besteden om van zuid naar noord Kansas door te rijden maar als je zo dicht bij Texas zit moet je daar ook eigenlijk even heen (ondanks de compleet verkeerde richting). Uiteindelijk ben ik Texas ongeveer drie meter ingereden, een paar foto's gemaakt (een grote lege vlakte) en weer omgedraaid en richting Kansas vertrokken. Kansas heeft de reputatie en nogal saaie staat te zijn, vooral in het westen, maar ik vond het wel relaxed rijden. Het is een landbouwstaat en het grootste deel van de dag reed ik op kaarsrechte wegen langs boerderijen, lege graanvelden en ja-knikkers. In de verte dook dan af en toe een dorp op, herkenbaar aan de gigantisch graansilo's die als kerken in Europaboven de skyline van die dorpen uitstaken. Met Merle Haggard op de stereo reed het heerlijk vond ik. De mensen waren erg vriendelijk hier en groetten bijna allemaal. Het enige minpunt was dat ik me enigzins vergist had in de afstand. Ik moest maandag de auto inleveren dus ik moest minstens ten noorden van Kansas geraken om de laatste dag terug naar Laramie te kunnen rijden. In de namiddag groeide de vermoeidheid dan ook behoorlijk, ondanks dat het landschap in het noorden wat groener en heuvelachtiger werden. Op de radio was het op dat moment kiezen tussen de Amerikaanse Langs de Lijn met een NASCAR-race en nog meer religieuze muziek met teksten als Our God is greater, our God is stronger, enz.. Uiteindelijk rond vijf uur Kansas verlaten en na een kort stukje Nebraska stopte ik in Wray, Colorado. Vijf staten in een dag, niet slecht maar viel na aankomst snel in slaap.

Dag 4: Weer terug in Wyoming

Desondanks werd de nachtrust daar nog regelmatig verstoord door buren die hele nacht door naar buiten gingen om te roken, rochelen en spugen. Bovendien kon de verwarming niet gebruikt worden maar moest je de airco aanzetten om het warm te krijgen. Maarja, dat gaf weer heel veel lawaai en dus werd het toch nog een onrustig nachtje, De warmte van de airco was in ieder geval geen overbodige luxe want het had flink gevroren die nacht, en de rijp lag op de daken. Uiteindelijk vroeg vertrokken want ik wilde niet te laat weer in Laramie aankomen. Het eerste stuk van de dag, richting de autobaan, was zeer rustig en ging zo snel dat ik nog even de hoop had mijn college van die dag te halen. Bij hetkleine plaatsjeJulesburg ging het echter mis. Er liggen daar twee autobanen bij vlak bij elkaar, oost-west en noordoost-zuidwest. Moest west hebben maar pakte zuidwest. Ik leerde daar echter wel hoe de afslagnummering werkt. Ik had me eerder al verbaasd over de hoge nummers soms voor afslagen en dat er soms wel 8-10 nummer misten. De afslag wordt hier echter vernoemd naar de hoeveelheid mijl die de autobaan daar lang is, dus afslag 218 is gevestigd na 218 mijl op de interstate in die staat. Maar goed, teruggereden naar Julesburg, daar nog even verdwaald en uiteindelijk met veel vertraging op de I-80 naar Laramie beland. Dat was sowieso verder dan verwacht, bovendien begon het in Wyoming te sneeuwen. Doordat ik vergeten was te tanken moest ik vlak voor Laramie ook nog tanken bij een heel duur tankstation aan de autobaan. Best wel balen, maar dat werd goedgemaakt door een bord voor het tankstation. Het tankstation en het huis dat erbij staat vormen namelijk het dorp Buford, population: 1 (de eigenaar van het tankstation. Het waren er eerst twee maar de bevolking van het dorp werd gehalveerd toende zoon op zichzelf ging wonen). De enige verbinding met de buitenwereld was de snelweg en hij verdiende wat extra geld door merchandise van Buford te verkopen. Best grappig in ieder geval, en administratief is het volgens de Amerikaanse overheid ook echt een dorp.

Vrij snel daarna volgde Laramie en na de zoveelste theologische discussie op de radio verliet ik de interstate. De hele reis had ik geen brokken of botsingen gehad en dan ram je natuurlijk bij het parkerenvoor de studentenflat even flink tegen de stoeprand (geen schade gelukkig).

Na terugkomst vervolgens drie dagen bekaf, maar ben wel blij dat ik het gedaan heb. Het was fijn om even buiten Laramie te zien en wat meer te zien van het land. Bovendien ben ik veel aardige mensen tegen gekomen (ze zijn erg geïnteresseerd) en heb ik veel mooie plekken gezien. Thanksgiving heb ik vooral rustend doorgebracht maar hopelijk ben ik daarna weer helemaal klaar voor de grote studiefinale van mijn verblijf hier.

Tot de volgende keer.

Ohja, voor diegenen die mijn reis nog even willen herbeleven via google maps waren dit routes.

Dag 1: Vanuit Laramie op de Interstate 80 oostelijk naar Cheyenne, vanaf daar naar het zuiden over de Interstate 25 naar Walsenburg, Colorado.

Dag 2: Vanuit Walsenburg over de I-25 naar het zuiden naar Raton, New Mexico, vanaf daar Highway 64/87 richting Clayton (uitstapje naar Capulin Volcano), en dan de Highway 56/64/412 naar Boise City.

Dag 3: Eerst heel even naar Texas en toen over Highway 56 naar Elkhart, Kansas, vervolgens over Highway 27 naar Haigler, Nebraska, laatste stuk over Hw 34 naar Wray, Colorado.

Dag 4: Vanuit Wray Highway 385 naar Julesburg, Colorado, dan westwaarts op Interstate 80 naar Laramie, Wyoming.