Nu ik hier een maand zit is het misschien wel eens tijd om te vertellen hoe het in Amerika met megaat. Momenteel zitten we hier al in de vijfde collegeweek, dus ik heb al het nodige moeten lezen en doen. Ook zijn de eerste quizzes (een soort korte schriftelijke overhoringen) en essays al achter de rug. Het weer is nog altijd aangenaam, meestal tussen de 15 en 25 graden met veel zon. Maar er is me verteld dat de eerste sneeuw soms al in september komt dus misschien slaat het binnenkort wel in een keer om.

Omdat ik niet iedereen gesproken sinds ik hier ben zal ik in dit bericht vertellen hoe de reis en de eerste dagen zijn verlopen. De laatste weken in Nederland waren behoorlijk hectisch. Het blijkt dat je toch altijd meer moet regelen dan je denkt. Visa-aanvraag, bankbewijzen, vliegtickets, verzekeringspapieren, een overdosis aan formulieren die allemaal precies ingevuld moeten worden, en dan ook nog de koffer inpakken binnen het toegestane gewicht (misschien wel de grootste uitdaging van allemaal). Zondagnacht 14 augustus om half twee was alles dan eindelijk ingepakt en kon ik naar bed, om de volgende dag alweer om half 6 met Lucy en mijn ouders in de auto te zitten naar Schiphol. Nou moet ik toegeven dat ik nog maar een keer eerder had gevlogen, een studiereis naar Dublin vanaf vliegveld Weeze, dus het was wel spannend hoe alles zou gaan. Inchecken, gates, overstaptijd, allemaal nieuwe begrippen. Gelukkig ging bagage inchecken erg soepel waardoor we nog even een korte wandeling naar het uitzichtterras konden maken. Daarna was het helaas echter tijd voor afscheid nemen en moest ik naar mijn gate. Daar volgden voor de eerste keer een ondervraging en een bagagecontrole, en een korte tijd later was het dan zover: ik kon het vliegtuig in.

De vlucht naar Chicago zou ik nou niet willen omschrijven als een hoogtepunt van de trip. Negen uur in een stoel zitten in het midden van een rij vond ik niet erg comfortabel. Je kunt eigenlijk niets doen en dan kan het best lang duren. Maar er zat wel een leuke optie op het schermpje in de stoel waarbij je kon volgen waar het vliegtuig precies vloog (Noordzee - Faroer - IJsland - Groenland - Canada - VS), hoeveel kilometers er nog te gaan waren en of er veel tegenwind was (altijd vervelend). Het eerste dat ik uiteindelijk zag van mijn land van bestemming was het grote meer bij Chicago. Wel vreemd om Amerika dan eindelijk te zien na het jaren bestudeerd te hebben op de universiteit. In Chicago was het wel een drukke boel en ik had geen idee hoe alles werkte, maar een vriendelijke mevrouw van United Airlines wees me de weg naar de juiste instanties. Het bleek dat ik mijn immigratieformulier niet volledig ingevuld had in het vliegtuig, dat vond de officier van dienst niet een goed voorteken voor een universiteitsstudent, maar ik mocht het land gelukkig wel in. Daarna rustig aan gedaan, opnieuw een bagagecontrole, en toen wachten op de vlucht naar Denver.

Tijdens de vlucht naar Denver zat ik naast een oudere vrouw, die haar hele leven in New York had gewoond maar nu vanwege de gezondheid van haar man naar Denver was vertrokken. Ze vertelde van alles, dat ze een echte New Yorkse was, dat haar kinderen verspreid over de Verenigde Staten woonden, dat er in Denver zo weinig te doen was (tja, vergeleken met New York...), dat ze nog steeds avondcursussen volgde om te blijven studeren (ze begon na de zomer aan Italiaans voor beginners), en ze vroeg mij ook van alles, waaronder over de politiek in Nederland. Zo kon het gebeuren dat ik in een vliegtuig van Chicago naar Denver een gesprek had over Geert Wilders en Ayaan Hirsi Ali (waar ze een groot fan van was). Dat verwacht je niet. Ze wenste me veel succes in Laramie, waarschuwde me voor de ijle lucht daar en gaf me een New York Times en twee stukjes kaas.

Het vliegveld in Denver is echt geweldig en een stuk rustiger dan in Chicago. Om van de ene naar de andere gate te komen hebben ze een erg grappige metro, en je hebt een prachtig uitzicht over de plains. In Denver heb ik ook m'n eerste dollars uitgegeven (aan een maaltijd bij de Burger King, met honger wordt je wat minder kieskeurig). Ook zag ik de eerste cowboyhoed en iemand met een shirt van Smith & Wesson, welkom in het Wilde Westen! Verder had ik er helaas niet zo heel veel tijd, dus maar weer snel door een nieuwe bagagecontrole en op naar de gate van Great Lake Airlines voor het laatste deel van de reis naar Laramie. Het contrast tussen Great Lake Airlines en de eerdere vluchten was erg grappig. In plaats van een mooi ticket kreeg ik een bonnetje dat aan een foldertje van de maatschappij was vastgeniet en hun vertrekbalie bevind zich helemaal achter op het vliegveld. Je moet een soort keldergang in, weg van de grote hallen, waarna helemaal achter in de gang een soort wachtkamer is van de kleine maatschappijen. Inchecken betekent op een rijtje staan naast een deur waarna iemand even naar je bonnetje kijkt, en als dan alles goed is gaat de deur open en loop je naar het vliegtuigje. Wel relaxt na al dat serieuze gedoe bij de andere vluchten.

Deze laatste vlucht was sowieso met afstand de leukste van de reis. We gingen met een heel klein vliegtuig (een Beechcraft 1900) waar 16 man in konden, en de piloot en co-piloot zaten gewoon direct voor ons. Alsof je in een Connexion-bus zit. We vlogen ook niet zo hoog en af en toe was er wat turbulentie, maar het was fantastisch om het landschap te zien. Het hele gebied daar is leeg op wat ranches na. In de avondzon zagen de plains en en de rotsen ergeweldig uit. Ik kreeg een beetje een Flying Doctors-gevoel van deze vlucht (http://www.youtube.com/watch?v=PfyxThcqF3I). Helaas was de pret al wel weer na 45 minuten voorbij en kwamen we aan op Laramie Airport. Vijf deels vervallen gebouwtjes, een start en landingsbaan en wat machines, en dat was het wel. De aankomst en vertrekhal had wat meer weg van een jaren tachtig voetbalkantine, en de veiligheidscontrole apparatuur zag eruit alsof deze al enige tijd niet meer gebruikt werd. Ik vond het wel mooi allemaal. Er waren ook nog een paar ranchers die in Laramie in het vliegtuig stapten op weg naar het volgende plaatsje, volgens mij moet je de vluchten hier inderdaad meer zien als een vervanging van een buslijn.

Ik werd samen met een Duits meisje (uit de buurt van Gronau nota bene, en dan kom je elkaar op Laramie Airport tegen) opgehaald door Ruth, de begeleidster van de Universiteit. Zij zou ons naar onze kamers brengen op de campus met een auto. En wat stond er dus te wachten op het stoffige weggetje naast het vliegveld? Een University of Wyoming pickup truck. Dat was wel cool. Met de koffers in de laadbak reden we toen naar het stadje. Ze liet ons nog even wat straten en gebouwen zien, maar het was al erg laat en ik was toen al een uur of 22 onderweg. Mijn kamer bleek wel prima te zijn, en na een snel broodje van de Subway en wat mailtjes naar Nederland besloot ik maar te gaan slapen. De volgende dag om 10 uur begonnen de eerste plichtplegingen al...

Dat was het verslag van mijn reis, ik zal de komende tijd nog meer dingen vertellen over Laramie, de universiteit en de omgeving hier.

Ohja, voor de geinteresseerden, mijn adres is: 103b Hill Hall, Laramie WY 82070 3421, Verenigde Staten