Ik had beloofd om wat over mijn studie en vakken te schrijven dit keer, maar ik wil het eerst nog even hebben over verschillende andere activiteiten hier in Laramie.

Hoewel Laramie een kleine en afgelegen plaats is, hebben enkele ambitieuze muziekfanaten enkele jaren geleden het Snowy Mountain Range Music Festival opgericht. Het is een jaarlijks driedaags festival met vooral plaatselijke, onbekende bands met elke dag een bekende headliner. De afgelopen jaren stonden onder andere Los Lobos en Mavis Staples op het podium, en dit jaar was het de beurt aan (onder andere) de funkband The Neville Brothers uit New Orleans. Ze speelden op vrijdag en aangezien tickets maar 20 dollar kosten leek dit me wel een geschikte dag om naar het festival te gaan. Ik had intussen (ook voor 20 dollar) een fiets gehuurd op de universiteit en aangezien het fijn nazomer weer was besloot ik me per rijwiel naar het festivalterrein te bewegen. Op google maps zag het er niet zo ver uit, maar de afstanden zijn hier blijkbaar toch wat groter. Ik moest iets ten zuiden van de stad zijn, maar waar precies kon ik me tijdens de rit helaas niet zo goed meer voor de geest halen. En zo leerde ik het industriegebied en de motel-omgeving van Laramie buitengewoon goed kennen alvorens ik me met m'n nieuwe fiets al spookrijdend in de berm van Highway 287 bevond. Ik wilde de moed al opgeven en naar huis gaan maar toen bleek het festivalterrein zich toevallig net aan de overkant van de highway te bevinden. Het festival werd gehouden in een rodeostation, dus Amerikaanser kan bijna niet. De sfeer aldaar was ontzettend relaxt, weinig controle, geen overspannen beveiligers en veel eet en drinkkraampjes. Het merendeel van de bezoekers was van de babyboom-generatie (meer specifiek de cowboy baby-boom) en dat was gezien de optredende bands ook geen verrassing. Het werd dan ook geen wilde boel. Integendeel, toeschouwers mochten hun eigen campingstoelen meenemen dus het hele veld stond vol met mensen die rustig zittend de concerten bekeken en bij het wisselen van de podia gewoon hun stoel 45 graden draaiden richting het andere podium voor de nieuwe band. Bij de Neville Brothers werd er echter genoeg gedanst en dat was niet meer dan terecht, want het is nog steeds een ontzettende strakke, funkende band ondanks de meer dan pensioengerechtigde leeftijd van sommige bandleden. Al met al een geslaagd avondje dus.

Waar je hier op de universiteit al vanaf het begin mee word doodgegooid is het football-team van de University of Wyoming. Voor diegenen die er niet zo bekend mee zijn: Amerikaanse universiteiten halen veel prestige uit de prestaties van hun sporters en hun teams. Deze sporters krijgen ook een opleiding maar besteden daarnaast veel tijd aan trainen. Het gaat er zeer professioneel aan toe, sporters kunnen via universiteitteams bijvoorbeeld contracten verdien in de NBA en de NFL, en de fanshops in de stad doen niet onder voor die van de meeste eredivisie-clubs in Nederland. Van de honkballers van UW heb ik nog niet veel meegekregen, een ijshockeyteam hebben ze geloof ik niet en de basketballers zijn wel aardig, maar het paradepaardje van de universiteit is het het football team: The Wyoming Cowboys. Vanuit het international office werden we dan ook flink aangemoedigd om naar de eerste wedstrijd van de Cowboys te gaan tegen de Weber State Wildcats. Studenten kunnen gratis naar de wedstrijden toe, maar voor de gewone supporter kost een kaartje tussen de 30 en 75 dollar. Maar daar krijg je dan wel veel spektakel voor terug. De hele wedstrijddag is het druk op de campus, iedereen loopt in geel-bruine kleren rond (de kleuren van de universiteit) en er zijn allerlei activiteiten rond het stadion (van een barbecues tot optredens). Het stadion zelf is trouwens ook geen tegenvaller. Ondanks dat er maar twee tribunes staan heeft het een capaciteit van 29.181, ongeveer net zoveel als de Grolsch Veste, en tijdens de wedstrijd zit het ook gewoon vol. Het is best bizar om te beseffen dat er zo'n enorm stadion staat voor een universiteitssportteam maar zo werkt het hier nu eenmaal. De wedstrijd zelf wordt voorafgegaan door allerlei parades van muziekbands, cheerleaders, mascottesen natuurlijk het Amerikaans volkslied. Kanonschoten volgen als de spelers het veld betreden en de pony mascotte rent langs alle tribunes om het publiek op te warmen (deze sloeg later nog op hol toen er werd gescoord maar kon gelukkig weer op tijd onder controle worden gebracht voor er schade ontstond). Ook tijdens de wedstrijd zijn de cheerleaders en de leden van de marching band druk bezig met dansen, gadgets uitdelen en muziek maken. Het blijkt dat elk populair nummer wel geschikt is voor een fanfare-uitvoering. Zowel Rihanna als ZZ Top kwamen voorbij, alsmede Ragtime Cowboy Joe, het lijflied van de universiteit dat wij als internationale studenten een week daarvoor nog hebben moeten leren.

Jammer alleen dat na al dit spektakel de sport zelf me nogal tegenviel. De wedstrijd begon om zes uur 's avonds en er was me verteld dat vier keer een kwartier gespeeld zou worden. Dat leek me nog wel te doen. Alleen was de wedstrijd uiteindelijk pas om half elf afgelopen. Het was toen al flink afgekoeld en de meeste onwetende internationale studenten stonden dan ook te bibberen op de tribune. Die vier keer vijftien minuten speeltijd lopen namelijk niet de hele tijd door zoals bij voetbal, maar wordt bij elke spelonderbreking stilgezet. En het spel wordt nogal eens onderbroken. Sterker nog, het leek vaker stil te liggen dan dat er gespeeld werd. Bovendien wordt er elke keer maar heel kort gespeeld, vaak bij lange na nog geen minuut. En dan is het op zich wel leuk dat die marching band elke keer weer gaat spelen bij een onderbreking, maar ik had het na enige tijd wel gezien.Op het laatstwerd het echter nog wel spannend (m'n Amerikaanse buurman kon het zelfs niet meer aan en liep weg) en UW won uiteindelijk in de laatste 30 seconden wat tot grote vreugde op de tribune leidde.

Een paar weken later kon ik mijn hart weer ophalen aan het 'Europese' voetbalspel, dat ze hier de naam soccer hebben gegeven. De Afrikaanse studentenvereniging organiseert jaarlijks het International Soccer Tournament, en dat is een prestigieus toernooi onder (vooral) de internationale studenten. Aangezien ik vooraf nog geen team had was ik een zogenaamde free transfer en werd ik uiteindelijk bij een groep Amerikaanse juniors (derdejaars) geplaatst die al langer een voetbalteam vormden onder de veelbelovende naam Laramie F.C. Het waren erg aardige jongens en ze wilden erg graag praten over voetbal (het Nederlands elftal heeft ook in Wyoming veel indruk gemaakt vorig jaar) maar ook over hoe er in Europa naar Amerika en de Amerikaanse politiek wordt gekeken. De meeste mensen die ik hier spreek zijn toch de internationale studenten, dus dan is het wel leuk om ook even met ‘echte' Amerikanen gepraat te hebben. Voetbaltechnisch en tactisch waren ze ook wel redelijk fanatiek en het was best zwaar om in hun team mee te komen. We speelden eerst twee poulewedstrijden waarbij een zege genoeg was voor een plek in de kwartfinale. De eerste wedstrijd, tegen een Afrikaans-Aziatische combinatie, kwamen we tekort maar de tweede wedstrijd wonnen we krap met 1-0. Door de hitte en de hoogte was het echter erg vermoeiend en je moest constant blijven drinken om het vol te houden. Het behalen van de kwartfinale werd gevierd met pizza en cola maar die wedstrijd bleek ook direct het eindstation. Tegen een Amerikaanse ploeg, een van de favorieten, kwamen we er totaal niet aan de pas, en Laramie FC ging met 6-0 de boot in. Niet echt een feest als verdediger maar de kwartfinale behalen was op zich al knap. Daarna wel een week spierpijn gehad.

Volgende keer dan maarwat meer over de universiteit en mijn vakken hier. Tot snel en veel plezier met de foto's.