Intussen zit ik na een paar hectische weken (van Laramie naar Nederland naar Avignon naar Nederland) weer op mijn kamer in Nijmegen. Door wat bijkomdagen in Nederland en de feestdagen in Frankrijk had ik nog geen laatste bericht geschreven over Wyoming. Het lijkt nog maar een week geleden dat ik vertrok van een besneeuwd Laramie Regional Airport, en dat ik de volgende dag werd onthaald door m'n familie op Schiphol na een lange vlucht.

Ik had beloofd om nog wat te vertellen over mijn vakken daar, de universiteit en de campus. Ik woonde voor de vier maanden dat ik daar was in een studentenflat (de mijne was Hill Hall) bij de universiteit. De meeste eerste en tweedejaars en internationale studenten woonden in deze gebouwen. Hill Hall is niet te vergelijken met een studentenhuis in Nederland. Op mijn gang woonden ongeveer 22 mensen (de gangen waren gescheiden), allemaal jongens en op mij na allemaal Amerikanen. Ook zaten er twee meiden op de gang (RA's) die een soort opzichters waren en ons aan de regels hielden. De meeste jongens deelden een kamer (ik niet), en de douches en wc's die we met de hele gang gebruikten, waren vrij sober. De eerste week van ons verblijf werden we al bij elkaar geroepen voor een verplichte ontmoeting over wat wel en niet mocht op de gang. Veel mocht niet. Niet roken, geen drugs, geen alcohol, geen rommel, geen lawaai, geen slaande deuren. Vooral wat betreft alcohol waren ze zeer streng. Aangezien de meeste mensen in Hill jonger dan 21 waren was alcohol absoluut verboden. Ook ik, als 26-jarige, mocht geen alcohol op mijn kamer hebben en het al helemaal niet aan anderen uitdelen. De politie zou direct gebeld worden als je het wel zou gebruiken en een arrestatie was niet uitgesloten. Officieel mocht je zelfs niet in het gebouw zijn met alcohol op, maar vanwege de strenge winters (dronken buiten staan met -30 is niet erg goed voor de gezondheid) werd die regel niet al te strak gehanteerd. Na een vraag van een jongen bleek dat wijnflessen zelfs als decoratie (bijvoorbeeld als bloemenvaas) streng waren verboden.

Van de studentenflats was het ongeveer vijf tot tien minuten lopen naar de collegegebouwen. Deze zijn (net als de studentenflats) allemaal in dezelfde stijl gebouwd met gele stenen. Misschien een beetje kitscherig maar vergeleken met het grauwe grijze beton van het Erasmusgebouw in Nijmegen in ieder geval een stuk fleuriger. De universiteit is opgericht in 1886 wat best vroeg is. De eerste settlers arriveerden slechts enkele decennia eerder in dit gebied en de University of Wyoming is bijvoorbeeld ook bijna vijftig jaar ouder dan de Radboud Universiteit. Op de campus liggen verschillende grasvelden waar je bij mooi weer kan relaxen of sporten. Daarnaast zijn ze erg trots op hun land en wappert de 'stars and stripes' (met de vlag van Wyoming en de universiteit) over het centrale grasperk. Naast collegezalen hebben ze op de campus ook nog een groot sportgebouw waar je gratis kunt sporten van 's morgensvroeg tot 's avondslaat, en een Union. De Union is het gebouw waar allerlei studentenorganisaties zitten, net als de boekwinkel en tentjes waar je eten kunt kopen (waaronder pizza, wat het congres in Amerika ziet als groente). In de Union we ook elke vrijdag het International Coffee Hour, waar internationale studenten met elkaar konden bijpraten. Dit was altijd erg gezellig, je leerde er nieuwe mensen kennen en er werden daar afspraken gemaakt voor feestjes of andere activiteiten. Studeren was mogelijk in het IT-center van de universiteit (dat door de week 24 uur per dag open was) en de bibliotheek. De bibliotheek was geweldig, ze hadden een zeer grote collectie boeken over allerlei onderwerpen (ik kwam er nog een boek van een Nijmeegse docent van me tegen, en een plankje Nederlandse literatuur met onder andere WF Hermans) en er was veel plek om te studeren. Daarnaast was het voor mij als filmliefhebber wel leuk dat ze een zeer grote collectie dvd's hadden die je ook gratis kon lenen (ze hadden er bijvoorbeeld bijna de gehele Criterion Collection in de kast staan).

Ik heb in Wyoming uiteindelijk vier vakken gevolgd: 1) De geschiedenis van Mexico, 2) New Worlds, een vak over de relaties tussen Indianen en Europeanen in de eerste drie eeuwen na Columbus, 3) Harlem Renaissance, over Afro-Amerikaanse cultuur in de jaren twintig, en 4) Bluesmuziek en literatuur. Hoewel de vakken qua onderwerp en manier van lesgeven erg verschilden, moest er voor elk vak een flinke stapel boeken gelezen worden. Bovendien wordt in college, veel meer dan in Nederland, een actieve houding verwacht van de student. Participatie tijdens college vormde een belangrijk deel van het cijfer bij de meeste vakken, dus lui achterover hangen zonder je boek te hebben gelezen kan niet. De eerste weken was het wel even wennen om je in het Engels in discussies te gooien met Amerikaanse ouderejaars en docenten over bijvoorbeeld de landhervormingspolitiek in het Mexico van de negentiende eeuw, maar het werkt wel erg goed om het vak te snappen en bij te blijven. De docenten zijn daarnaast ontzettend beleefd en voor vragen kun je ze altijd mailen of bij ze langs komen. Het kan toeval zijn, maar alle vier docenten die ik had namen altijd ruim de tijd om over de lesstof te praten. Ook waren ze erg geïnteresseerd in mijn verhaal als uitwisselingsstudent uit Nederland.

De weken na mijn autotrip was er weinig tijd meer om te genieten van toeristische trekpleisters of de mooie omgeving, de afsluitende toetsen kwamen eraan en dus moesten al het lees- en schrijfwerk afgerond worden. De tentamenperiode zelf was slechts anderhalve week. Aan de ene kant was dit fijn omdat je hierdoor niet heel lang druk bent met studeren, aan de andere kant betekent het wel dat je heel veel moet doen in een heel korte tijd. En het was echt heel veel, ik geloof niet dat ik in Nederland (of het nou op de middelbare school of de universiteit was) ooit zou hard heb gestudeerd. Voor de vier vakken die ik hier volgde moest ik in anderhalve week vier essays (van 5 tot 10 pagina's per stuk), twee tentamens en een presentatie maken. Dat werd dus vaak nachtwerk en ik heb in die tijd weinig meer gezien dan mijn kamer, de bibliotheek en het IT-center. Maar het resultaat was er naar, eenmaal terug in Europa hoorde ik dat mijn eindcijfers drie keer een A en een B zijn (A is het hoogst mogelijke). Op vrijdag 9 december leverde ik in de morgen mijn laatste essay in, daarna verkocht ik mijn boeken, kocht ik souvenirs in de stad en heb ik mijn kamer opgeruimd. Zaterdag deed ik mijn laatste boodschappen en hadden we een kleine kerstbijeenkomst bij wat internationale studenten thuis, waar we een kerstbrunch hadden en een papieren boom hebben versierd. Zondags vertrok ik alweer per vliegtuig naar Nederland. De laatste dagen gingen dus erg snel...

De vier maanden in Laramie zijn uiteindelijk omgevlogen. Dit kwam omdat ik er eigenlijk geen vakantie heb gehad (met uitzondering van drie dagen thanksgiving), en omdat er altijd wel iets te doen was. Het was op zich wel jammer dat er niet meer tijd was om nog wat meer rond te reizen in de omgeving, een semester is wel heel kort wat dat betreft. Maar het was wel erg fijn om mijn familie weer te zien en daarna nog een maand bij Lucy in Avignon te verblijven. Waar ik het meest aan moest wennen toen ik terugkwam in Europa was de drukte. Zowel in Nederland als Avignon is het veel onrustiger op straat vergeleken met Wyoming. Bovendien was het verschil in omgangsvormen opvallend. Ik was intussen gewend geraakt aan de Amerikaanse manier van doen, waarbij je je bijvoorbeeld op straat of in een winkel heel netjes gedraagt, keurig wacht als je ergens even niet langs kunt en je altijd excuseert als je ook maar even iemand in de weg zit. Bovendien vond ik de mensen in Laramie sowieso erg beleefd en belangstellend. We hebben in Europa weleens het beeld van overdreven beleefde Amerikanen, maar ik vond het wel fijn vergeleken met de ongeinteresseerdheid die je in Nederland soms tegenkomt. Het is misschien niet altijd gemeend, maar het voelt wel vriendelijker.

Intussen ben ik weer in Nijmegen (waar het ironisch genoeg momenteel kouder is dan in Laramie) en moet ik aan het werk en beginnen met mijn masterscriptie. Wyoming was voor mij een heel bijzondere ervaring, door de ligging, het klimaat, de relatieve onbekendheid van het gebied (zelfs in Avignon vroeg een canadeze mij waarom ik in vredesnaam naar Wyoming ging in Amerika) en de aardige mensen daar. Ondanks wat kleine problemen (mijn gezondheid was niet top) had ik het voor geen goud willen missen. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om mijn blog te lezen en ik zie jullie allemaal snel weer.

Groetjes, Hans.

p.s. Er zitten ook wat foto's bij van het bezoek van Michail Gorbatsjov aan de campus. Het was erg interessant om zo'n belangrijk persoon uit de wereldgeschiedenis te horen spreken over de koude oorlog. Helaas alleen geen foto's van de man zelf, ik werd al bijna verwijderd voor het maken van deze onschuldige kiekjes.